Kiedyś mieszkali tu moi pradziadkowie, choć nigdy nie było mi dane ich poznać. Jako dziecko przyjeżdżałam rowerem nad pobliską rzeczkę, i tutaj w liceum, wraz z koleżanką, zaliczyłam pierwszą (i ostatnią) próbę łowienia ryb na wędkę podwędzoną jej tacie.

Później o tym miejscu zupełnie zapomniałam.

Jest taki mit, że piękne zdjęcia wymagają wyjątkowych miejsc. Tymczasem zdjęcia pełne emocji nie rodzą się ze spektakularnego krajobrazu, tylko z Waszej relacji. Dlatego najczęściej do szczęścia i pięknych zdjęć rodzinnych wystarczy nam spokojna, zielona przestrzeń, parę drzew lub łąka.

Przez lata realizowania sesji szukałam plenerów kilkanaście, a czasem kilkadziesiąt kilometrów od Lublina. Czasem nawet w drodze mijałam to miejsce :). Jeździłam za światłem, spokojem i naturą, nie zauważając, że wszystko to mam niemal pod nosem, na dystans rowerem.

To właśnie tutaj zaprosiłam Anię wraz z jej rodziną na sesję.